İşte yine dündeyiz... İşte yine bir Ramazan ayına denk gelen 12 Eylül'ü anma günündeyiz...Bir yol verelim kendimizi onların sözlerine; gidelim 12 Eylül 2007 gününe...
Ve o günden gelince bugüne; mercek altına alalım beynimizde HÜKÜMET yetmedi, DEVLET'i de isteyen adam ve taifesini...
Ki onlar, Hacivat'la Karagöz söyleşirken 7 yıl öncesinde; anlayalım bakalım kim yandaşlık, kim kindaşlık yapmışERDOGAN ve taifesi için şu hayal perdesinde ?...
Alalım onların sözlerini bir nebze de olsa; idrak, izan, akıl, mantık haznemize şu CUM-BAŞKANLIK seçimleri öncesinde... Belli mi olur; belki de ülkenin, ulusun yazgısını etkiler olumlu yönde ?...
Öyleyse buyurun Hacivat'la Karagöz'ün hayal perdesine...
Selma ERDAL; İstanbul, 16 Temmuz 2014
*HACİVAT’LA KARAGÖZ SANALDA, BULUŞTULAR 12 EYLÜL ANISINA; 12 Eylül 2007
Hacivat: A benim Karagözüm nasılsın ?…
Karagöz : Senin de çocuğun asılsın…
H : Karagözüm ne diyorsun böyle ?… Ramazan üstü yakışır mı bu sözler sana ?…
K : Her 12 Eylül’de ağlıyor binlerce ana… Bir de diyorsun ki yakışır mı bu sözler ?… Bilmez misin ki her 12 Eylül’de ciğerim sızlar…
H : Ne olmuş Eylül’ün 12’siyse ?… Dün 11 Eylül’ü kazasız atlattık, bombaları yakalattık…
K : Hacıcavcav yine beni anlamazdan gelirsin, ben ağlarken sen gülersin !…
H : Neden ağlarsın be Karagözüm ?… Nedir bu sesindeki hüzün ?…
K : Ah be Hacivat; ne tez unuttun… Halbuki o günlerde sen de bizlerle saf tuttun… Demek ki sen bizleri uyuttun, şimdi umursamıyorsun 12 Eylül’ü…Başıma kesildin 11 Eylül bülbülü…
H : Aman Karagözüm; o günler geride kaldı, insanlık çoooook başka yerlere yol aldı…
K : Amerikan emperyalizmine direnin diyen sen; oldun Amerikan uşağı.. Elinde çelik kaşağı; derimi yüzenlerden yanasın… Umurunda bile değil; benim içim oluk, oluk kanasın…
H : Ah be Karagözüm; kaldı mı artık endişe, korku Amerikan egemenliğinden ?… Aç gözünü de bak; bugün Mao’nun Pekini’nde, Lenin’in Moskovası’nda bile Cola içiliyor… Daracık blue-jean’li Rus kızları, erkekler için özel seçiliyor.. Komünist düzenin üretken kadını, üretilen değere dönüştü… Senin Trabzon uşakları; “ Nataşa” aşkıyla yatağa düştü… Bütün bunlar niye mi ?…
K : Hah işte; dur bakalım orada… Başlama yine “Yeni Dünya Düzeni”, küreselleşme masalına… Bilmekteyim ben de, olsam da bu kadar cahil; 12 Eylül 1980 bu başlangıç için ilk delil… Ondan sonra atıldı “küreselleşme” diye bir kavram ortaya, bir zamanlar Amerikan egemenliğine direnen senin Altmışsekizliler ; teker, teker takıldı bu oltaya…
H : Aman Karagözüm neler demektesin ?… Biz aydınların hakkını yemektesin ?…
K : Ben hak yemem Hacivat !… Yediğim kuru soğan, esvabım bir kat… Değilim de senin gibi avukat; küreselleşme yalanı için…
H : Aman Karagözüm; dur ben sana anlatayım küreselleşmeyi…
K : Bırak Hacivat Çelebi; temiz kalanlara elleşmeyi…
H : Aman Karagözüm neler demektesin ?… Yeni Dünya Düzeni’ni yanlış bellemektesin…
K : Sen de en verimli tarlaları bellemektesin; ırgata da kalmakta çorak toprak…
H : Dinle Karagözüm anlatayım sana doğrusunu; kurutma muhabbet kuyusunu… Sen yanlış bilmektesin…
K : Ah be Hacivat; beni hep cahil bulmaktasın… Sen bir dem sus , biraz da ben anlatayım şu küreselleşmenin anlamını; ortaya dökeyim senin yalanını… Sorarsan şu küreselleşmenin anlamını; say ki gezegenimiz Dünya, tek bir ülke… Söylenense koca bir yalan ezilen halka… Tastamamdır; sınırların kalkması demek… Böylece kolayca sömürülsün emek… Kuşkusuz sınırlar kalktı; ama kimlere ?… Yüzlerce yıldır, utanmadan Dünyamız’ı kemirenlere…
H : Dinle beni bir yol Karagözüm; asmada bırakmadın üzüm…
K : O benim işim değil; varı, yoğu sömürmek sizin işiniz… Ben gibilere gelince; değil ülkenin sınırlarını aşmak, evimizin duvarlarından dışarıya taşamıyoruz… Ramazan gelmeden, zamları geldi… Dengesi bozulan yoksul halk; ağlamaktansa, saf, saf güldü…
H : Aman be Karagözüm; küreselleşme mi neden oldu bu zamlara ?… Bilmiyor musun bu yaz ülkeye geldi “küresel ısınma” ?…
K : Önceleri de “bu kış ülkeye komünizm gelecek” diye halkı uyuttunuz, şimdi de her sorun için “küresel ısınma”yı suçlu buldunuz… Bizleri de iyice ahmak bildiniz…
H : Söyleme böyle Karagözüm; bu kadar da saldırma, her duyduğuna aldırma…1980’lerden bu yana; çağ atlamaktadır Türkiye…
K : 21. yüzyıldan, 6.yüzyıla mı ?… İki ileri bir geri, mehter takımı gibi… O bile hiç değilse bir adım öne yürür, sizin atladığınız çağda; her şey çürür…
H : Aman Karagözüm; sen ne demektesin ?… Yoksa bu Ramazan da oruç mu yemektesin ?…
K : Bulursam bir dilim kuru ekmekle, bir baş soğan, hele bir de içecek bir yudum su… Bakarım çevreme; var mı başkalarında açlık korkusu ?… Diz de çökmem kimsenin sofrasına; Türküsü’nü çığırmam onun, çünkü binmem ki arabasına…
H : Ah be Karagözüm; sen iyice aymaz olmuşsun, kimseleri saymaz olmuşsun.. El, etek öpmekle dudak aşınmaz, tırnak olmayınca sırt kaşınmaz…
K : Sen değil miydin bize; “zincirlerinizden başka kaybedecek neyiniz var ?” diyen ?… Zincirlerimi yitirmedim henüz ama; yitirdim gençlerimi, umutlarımı, onların yaşayamadığı güzel yarınları…Üstelik hiç de doymuyor bebelerimin karınları…
H : Aç gözünü be Karagözüm, dilimde tükendi sözüm; Marksizm değil, artık Makiavelizm genel ilke…Dillerine doladı bu sözleri, kırsal kökenli kaldırım sürtükleri bile; “başarıya giden her yol mübah”… Sense arıyorsun bende bir günah… Senin anlayacağın şimdilerde her şey satılık… Neredeeee yarın yanağından gayrısını halkıyla paylaşacak alık ?…
K : Aman Hacivat Çelebi; sen komünistliği iyi bilirdin, şimdi neler demektesin ?… Yoksa sen de mi oldun liboş ?…
H : Ne söylersen söyle be Karagözüm; böyle gönlüm daha bir hoş…
K : Aman Hacivat Çelebi sen iyicesine olmuşsun sarhoş…Demek ki sen de oldun liboş; liboşlarla birliktesin ?… Ayağı yalın, donu yamalı Anadolu halkına liberal libas biçmektesin ?…
H : Ah be Karagözüm; oldum olası kalın kafalısın, halkın için tasalısın… Ama boşuna yanmaktasın, onların keyfi gıcır, karnı tok, sırtı pek… Buldular mı o gün yemek; “bir günlük beylik, beyliktir” diyerek aldırmazlar… Senin gibi yeni düzene saldırmazlar…
K : Desene Hacıcavcav; halkımız taptaze av, küresel canavarlara … Ağızlara bir parmak bal; “işte özgürlük, demokrasi, liberalizm budur” ne istersen al…
H : Unut artık seni üzeni.. .. Anlamaya çalış bu yeni düzeni…
K : Ne düzeni ?… Demek bunun içindi; 12 Eylül dümeni ?…
H : İşine gelirse Karagözüm; bundan sonra dümen, ah şey, düzen böyle… Varsa sende akıl, sen de bize takıl… Nedir bu böyle; hep itil, kakıl… Asılana ağlamaktansa; kasılana bağlanırım… Methiyeler düzerek çökerim sofrasına; temenna çekerek imamına, softasına doyururum karnımı, göbeklenir yağlanırım…
K : Aman Hacıcavcav destur; sen benden uzak dur… Sömürgenlerin artıklarıyla yağlanmaktansa; her 12 Eylül’de, ülkemin başına gelenlere kor ateşlerde yanar, dağlanırım… Bunca söze karşın; işte burada metreyle, arşın… Herkesin usu başında; gelmeden yol ayrımına iyice ölç-biç, düşün taşın… Bugün 12 Eylül dedik; öfkemizi taşlarda bilemedik, belki haddimizi de bilemedik, belki sürç-i lisan ettik, af ola, bizimkiler de Bush’un sözleri gibi gaf ola… Gülelim acınacak halimize; bakalım sonuçta ne geçecek elimize ?..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder