Gerçekten de insan yaşamı yanılgılarla doludur. Düşünmeden atılan adımlar, söylenen sözler, düşünmeden verilen kararlar...Ardından yanılgılar, yanılgılar...
Ve kararan dünyalar, yaşamlar, gönüller...
Öylesine ki ölümü bile düşünmecesine/düşlemecesine...Bu dünyanın ne denli yaşanılası, ne denli güzelliklerle dolu olduğunu unuturcasına ölümü düşünmecesine...Oysa yaşamak öylesine güzel ki...İşte gelinen bu umutsuzluk noktasından geriye dönebilmek öylesine önemlidir ki...
Ama nasıl?
Kuşkusuz yine kendi kendimize yardım ederek, kendimizi umutsuzluğun kör kuyusundan çıkarıp, umudun sınırsız hoşluklarına bırakarak...Zararın neresinden dönülürse kardır demesini öğrenerek...
Ve büyük bir dürüstlükle yeniden başlamayı becererek...
Elbette ki becererek, her türlü yanılgının ardından, yeniden başlamayı becererek...
Yolda yürürken; ansızın tökezleyip düştüğümüzde, üzerimizdeki tozu toprağı silkeleyip, yeniden yola koyulabilmeyi becerdiğimiz gibi...Çocukluk günlerimizde; bir topun, bir kuşun peşinden koşarken ufacık bir taşa takılıp düştükten sonra dizlerimizden sızan kana, gözlerimizden süzülen yaşa aldırmayıp yine çocukça oyunlarımızı sürdürdüğümüz gibi...Çocukluğumuzda oyunlarımıza geri dönmeyi becerebildiğimiz gibi, yetişkinliğimizde de yanılgılarımızın ardından umuda/yaşama geri dönebilmeyi becerebilmemiz, yaşam oyununa geri dönebilmemiz, dönmemiz...
Yanılgılarımız; bizim yaşam deneyimlerimiz, kişiliğimizin yapı taşlarının yerli yerine oturmasını sağlayan olgular, oluşumlar...
Ben doğrularım gibi, yanılgılarımı da seviyorum. Yanılgılarımla umutsuzluğa düştükten sonra benliğimi yeniden umuda bırakmayı becerebilmenin bir insanlık erdemi, bir insanlık başarısı olduğunu düşündüğüm için yanılgılarımı seviyorum...
Yanılgılarım nedeniyle umutsuzluğa dökülen gözyaşlarımın bir gün sonra doğan umutlarla birlikte sevince dönüşmesinin verebileceği hazzı yaşadıkça yanılgılarımı seviyorum...
En önemlisi de yanılgılarımın ardından doğruyu bulabilmenin giderek daha da kolaylaştığını algıladıkça/yaşam deneyimlerim arttıkça yanılgılarımı daha çok seviyorum...
Bu yanılgılarımın ardından büyük bir dürüstlükle/coşkuyla/sevgiyle/iyiniyetle yeniden başlamayı seviyorum. Her doğan günün ardından gelebilecek mutlulukların umuduyla yaşama sıkı sıkı sarılabilmenin tadını duyumsamayı seviyorum.
Ve en doğrusu yanılgılarımla/aldanışlarımla/doğrularımla/güvenişlerimle yaşamayı seviyorum...
Ve benden başkalarının da benim gibi düşünebileceğini düşünmeyi seviyorum...
Ve herkesin yeniden başlamayı becerebileceğini biliyorum/istiyorum/umuyorum...
Ve yeniden başlamayı becerebilenleri, becerenleri de çok seviyorum...
Selma ERDAL; 9 Aralık 2012
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder